ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ

Πάλι με ξύπνησε η σκέψη η ανεμόεσσα. Σαν την βελόνα τρέχει μέσα στο αίμα, κυκλοφορεί και σκίζει ακάθεκτα την ηρεμία του νου Κι έρχεσαι εσύ πάλι με μορφή και χωρίς μορφή με γέλιο ειρωνικό και με χωρίς οίκτο και πλημμυρίζεις με την μυρωδιά σου το δωμάτιο και πλανιέσαι δεξιά κι αριστερά κι εγώ θέλω να ξυπνήσω, να φωνάξω με κραυγή πιο δυνατή απ’ τη φωνή μου αλλά δεν μπορώ κι εσύ γελάς, γιατί μου στέλνεις σκιές για να δοκιμάσεις τις αντοχές, τα όνειρα, το ερωτικό παραμιλητό, το δάκρυ στις...

Σαν γυπαετός περιμένεις με νύχια γαμψά να κατασπαράξεις τη βορρά σου. Σαν άλλο είδος οντότητας εσύ ρημάζεις αμετανόητα τις κατακτήσεις σου. Σαν χάσεις το δίκιο σου θα ναι αργά οι αρρωστημένες εμμονές σου γελούν σαρδόνια. Πάνω σου ο ουρανός καραδοκεί τη νηνεμία και η καταιγίδα σε πλησιάζει, ενώ κινείσαι λάθρα στο μάτι του κυκλώνα. Η εκδίκηση είναι μεγάλο βάρος αλλά η αχαριστία πληρώνεται αργά και επώδυνα. Μαρία Καραθανάση 🌹

Πνοή ζώσα… Φύσηξες με χείλη δυνατά κι αντρίκεια. Συντάραξες τα απύθμενα βάθη του εγωισμού και της βαθειάς νομοτέλειας των αισθημάτων· η νεφελώδη ύπαρξη άρχισε να βάφεται με τα αχνά χρώματα της ίριδας, που προσμένουν να γίνουν πιο φωτεινά ακόμα κι απ’ τον ήλιο, ν’ ακτινοβολήσουν από την αλήθεια της ζωής, την προσωπική σου αλήθεια και να βρει η οντότητα το δικό της νόημα, τη δική της βέλτιστη φύση περιχυμένη με τον ερωτισμό και το άρωμα που αφήνεις ν’ αναδύεται σε κάθε ένωση της ύλης των...