ΛΙΛΗ ΔΑΦΕΡΕΡΑ-ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ηλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, τώρα, μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, απ’ εκεί να ακουστεί για τ’ ξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς των μυρωδιών τα...

Τώρα που βρέχει ουτοπία βγαίνω γυμνή και περπατώ... Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ. Με μέθη με λούζει η ευτυχία... Μετά το όνειρο το άλικο φορώ, δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου. Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα με τη χλιδή του έρωτά σου... Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά... Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά! Από το χέρι τώρα η τόλμη στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά, στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω, πριν απ’ το...

Μαζί με το χαμόγελο του ήλιου, και η σκιά γεννιέται... δηλώνει παρουσία. Πολύ αλλόκοτη αλήθεια... Απ' όλους ζητάει προστασία. Το φως αδυνατεί να αντικρίσει. Λιγώνεται... Θαρρείς, θα ξεψυχήσει. Φοβάται το φως, την πύρινη αχτίδα. Παντού γυρεύει σώματα γι' ασπίδα... Σαν ξυλοπόδαρος πρωί πως μοιάζει... Σαν μαριονέτα, αμίλητη κοιτάζει... Σαν το καρμπόν ό,τι κινείται αντιγράφει, Ωσάν τον ήλιο, το κάθε σώμα περιγράφει... Όσο ο φωτοδότης ανεβαίνει, τόσο το μπόι της μικραίνει. Και σαν το μεσημέρι...