Δύο...

Δύο χέρια•

φορεμένα σε μανίκια

σηκωμένα.

Να φαίνονται οι πράξεις.

Μην και σταθούν

αμφιβολίες

στα διάτρητα κουμπιά.

Δύο χέρια•

βίασαν με στόμφο

και με έπνιξαν.

Βύζαξε ο πόνος φθόνο

κι έγινε στάλα σε

εκκρεμότητα.

Ύστερα έπρεπε•

— ακούς; —

έπρεπε πολλά.

Εγώ δεν άντεχα τα

πρέπει•

Είναι λεμόνια

βουτηγμένα σε πρόσωπα.

Κι έτσι

πρόσφερα το υστέρημά

μου.

Δύο χέρια νυφικά,

σαν ταφικά μνημεία.

Αγορασμένα χέρια.

Δάχτυλα δεύτερης

ποιότητας.

Πολυφορεμένα.

Με έπνιξαν.

Με βίασαν.

- Τα φόρεσα. -

Έδεσαν πάνω μου

απ' όταν σε άγγιξα.

Τώρα:

Αποζητά ο χρόνος

σπλάχνα για να ζήσει.

Και χέρια.

Χέρια γυμνά, διψασμένα

για λίγη

των καρπών

ανατριχίλα.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹