top of page

«Έλα», ψέλλισες

κι έγινε άνοιξη.

Άκουσες ποτέ

όταν μιλούσα για φιλί;

Για σένα ήταν.

Κρυβόταν σ’ ένα κρεβάτι,

ανάμεσα σε δύο ανύπαρκτα σώματα.

Έσταζε στο λαρύγγι τους σιωπηλά.

Έρωτας χωρίς σάρκες.

Κορμιά ξεθωριασμένα χωρίς ονόματα.

Ψάξε με!

Θα με βρεις

να σχηματίζω τ’ όνομά σου

με το αίμα των ματιών μου.



Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Comments


bottom of page