ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ...

Χριστέ μου…

Σε θωρώ

στο ζοφερό, στο απεχθές όνειρο,

πάνω στον Σταυρό του Μαρτυρίου.

Προδομένο!

Εγκαταλελειμμένο!

Εσταυρωμένο!

Έφριξε ο ήλιος, σείστηκε η γης…

Πονάει το ακάνθινο στεφάνι.

Χελιδόνια ραίνουν σταγόνες νερού

στο πρόσωπο σου…

Σε ζητώ Χριστέ μου…

Φοβάμαι το σκοτάδι του σκαιού κόσμου…

Φοβάμαι τις Συμπληγάδες του πόνου,

να μην τσακιστώ στα ακρόβραχα.

Τίκτεται η βαρβαρότητα.

Οδυνάται η καρδιά.

Αίμα κυλάει

από τα φτερά των παιδιών.

Απόκοσμες ημέρες…

Εκτέλεσαν την αθωότητα.

Φοβάμαι τα ματωμένα φεγγάρια.

Η γης κοχλάζει ζεστό αίμα,

σπαρμένη θειάφι,

κορμιά συντρίμμια, στον όλεθρο.

Εκτέλεσαν την Ειρήνη.

Σε ζητώ Χριστέ μου…

Φοβάμαι τους κρατούμενους της μάσκας.

Τον άγραφο νόμο της υποκρισίας.

Φοβάμαι την ισχύ του αλαζόνα.

Φοβάμαι τον ναρκισσισμό του εγωιστή.

Φοβάμαι τους όφεις

που το δέρμα τους αποδύονται,

την γνώμη δε ουδαμώς.

Φοβάμαι τους υλοκρατούμενους,

τους ωφελιμιστές καιροσκόπους

που έχουν παραδοθεί στα υλικά αγαθά.

Φοβάμαι αυτούς που ζουν για το χρήμα,

τους αργυρώνητους φοβάμαι, τους εξωνυμένους,

με τα φαρμακερά αργύρια της προδοσίας.

Τους αδίστακτους που μεθοδεύουν τα πάντα

για προσωπικό τους όφελος.

Φοβάμαι την αναλγησία

στην πείνα και στη φτώχεια

στις γειτονιές του κόσμου.

Φοβάμαι τη ζωή

στη μέση ενός μαρτυρικού θανάτου,

στην Κόλαση.

Σε ζητώ Χριστέ μου…

Φοβάμαι τα ζαβά τόπια,

τα κακοτράχαλα,

τις ανίερες ατραπούς,

ανάμεσα σε Φαρισαίους και Ιούδες.

Φοβάμαι τα ναυαγισμένα μάτια

που στις όχθες τους

πνίγηκε η ελπίδα.

Φοβάμαι τα ταξίδια

στις άξενες θάλασσες,

χωρίς πυξίδα.

Φοβάμαι την ερημιά της προσμονής

στην αχλή, σ´ένα γέρικο φάρο,

σ´ένα απόκρημνο ακρωτήρι

να νυχτερεύει το παράπονο.

Αγκομαχά η καρδιά

που σηκώνει βαρύ φορτίο.

Κουβαλάει το μερτικό της ενοχής.

Δακρυρροεί στου Γολγοθά

τον μαρτυρικό δρόμο.

Σταλάζει αίμα ο Σταυρός της Θυσίας.

Πονάει την ξυπόλητη αγάπη

σε οξύκορφους ήλους.

Σε ζητώ Χριστέ μου…

Σε σταυρώνουν στις γειτονιές του κόσμου.

Θανατηφόρος ο Σταυρός σου.

Στην οδύνη μας ηττημένος Θάνατος.

Στα μάτια της ψυχής

τα ανήλιαγα δάκρυα του κόσμου.

Την αγάπη, τη δικαιοσύνη, την Ειρήνη,

αιτησώμεθα Χριστέ μου.

Από το φως της συντριβής

στη φλόγα της αγάπης.

Για μια ιδέα, για ένα όνειρο!

Το λυχνάρι της νυχτολαμπής, στη λάμψη.

Τα μαρτυρικά κρίνα σταλάζουν σμύρνα.

Το άλικο αίμα της Θυσίας σου,

της αφθαρσίας σου,

στο αντήλι,

να φέγγει το βλέμμα σου, σαν καντήλι.

Ανθοφόρος ο Σταυρός σου.

Νικηφόρος Θάνατος.

Ευδία στο άχραντο, στο άδυτο,

στο Αναστάσιμο Συμβεβηκός

μιας ανέσπερης λύτρωσης!!!❤️

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹