Χάρτινα πανιά 💦

Όλοι μού λένε είναι αργά στα πέλαγα να φτάσω.

Να αφήσω πίσω μου καιρούς, κύματα να μεριάσω.

Όλοι μού λένε είναι αργά για χάρτινες βαρκούλες.

Μα εγώ σηκώνω άγκυρες αβυσσαλέες ψυχούλες.

Με ένα μολύβι συντροφιά γράφω για την αγάπη,

που πυρπολείται στο βυθό στης

λησμονιάς το δάκρυ.

Γράφω για αυτά που δεν αρκούν

σε μια ζωή να γίνουν,

για όλα τα εφήμερα στα χέρια σου

σαν σβήνουν.

Για όσους είχαν μια καρδιά σεντούκι από χρυσάφι.

Μα μες στα έφαλα της γης έχασαν την αγάπη.

Κανείς ποτέ να μην σου πει

πως

άργησες να φτάσεις...

Δεν έχει ο χρόνος στα πανιά

ώρα να ξαποστάσεις.

Χρήστος Παναγόπουλος 💦