Φίλημα ανέμου! 🌹

Μοιάζει ο κόσμος μου να χάνεται στο φως,

Γύρω απ’τον ίσκιο μου χορεύει ένας ήλιος.

Κι’εγω θυμάμαι τον παλιό μου εαυτό,

ήταν για μένα ο καλύτερος μου φίλος.

Μες’τον καθρέφτη μια εικόνα σκυθρωπή,

κι’ένα χαμόγελο με πίκρα με

κοιτάζει.

Κάποια ρυτίδα συλλογάται σιωπηλή,

αυτή η ψυχή δεν λέει να γεράσει.

Μέσα στην πόλη χαμένη γυρνώ.

Μέσα στα πλήθη εσένα γυρεύω.

Φίλημα ανέμου ανάσα μου εσύ,

μετά από σένα ζωή δεν προσμένω.

Σε ναρκοπέδιο το σώμα μου γυμνό,

ψάχνει η καρδιά μου μια αγκαλιά να το σκεπάσει.

Ακροβατώ σε ματωμένο ουρανό,

σε μια κορνίζα ζω που έχει ξεθωριάσει.

Με μια φωνή κραυγή,μα σιωπηλή.

Και ένα δάκρυ μου βουβό να μου μιλάει.

Η αγάπη μου που πέταξε σαν

ν’άτανε πουλί,

στα όνειρα μου τώρα πια δεν κελαηδάει

Μέσα στην πόλη χαμένη γυρνώ.

Μέσα στα πλήθη εσένα γυρεύω.

Φίλημα ανέμου ανάσα μου εσύ,

μετά από σένα ζωή δεν προσμένω.

Μαρία Δασκαλάκη 🌹