Υπόσχεση

Λυπάμαι που φεύγω

μα πρέπει

μη μιλάς

μη με φιλάς

μη ρωτάς πια

για τίποτα

ψάξε στις άδειες ώρες

μες στη σιωπή

κι αφουγκράσου

ψιθύρους και λυγμούς

Ο δρόμος ελεύθερος

και σκοτεινός

μα εκεί στο βάθος

ένα φως ανασαίνει

σφίξε τα δόντια

και προχώρα

μιαν άλλη διάσταση

σε προσμένει

Το ραντεβού μας

κάπου κάποτε

στο υπερπέραν

μην το λησμονήσεις

άσε ένα παράθυρο ανοιχτό

να μπαινοβγαίνει η μνήμη

δεν έκλεισα πόρτα

μονάχα πέρασα

σε δωμάτιο

δίχως φεγγάρι

άναψε κερί

όταν με ζητάς

θα φανώ στη φλόγα του

για λίγο

κι αυτό το λίγο

ίσως γίνει αιωνιότητα

Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹