Υπάρχει ένας ουρανός...

Υπάρχει μια γη κάτω στα πόδια μου.

Πότε λουλούδια και πότε λάσπες.

Και οι μέρες μου αργά κυλούν.

Πότε σκοτεινές και πότε άσπρες.

Εκεί γύρω ολημερίς στρέφομαι.

Tα βήματά μου χορός πάνω σε χώμα.

Κι οι δρόμοι μου, δρόμοι της γης.

Από τη γη μου χαίρομαι,

τρέφομαι, και ζω ακόμα.

Όλα τα έχω εκεί

κι η αγάπη μου χάρτινη βάρκα

αιθεροβατεί …εκεί

Όλα η γη μου..

και κρεββάτι νεκρικό στην θανή μου.

Ελπίδα δεν έχω καμιά και διαφυγή.

Έπαψα Δεν γυρεύω.

Τα μάτια μου ξέχασα

Να σηκώνω ψηλά

ήλιους να αγναντεύω.

Υπάρχει ένας ουρανός πολύ ξένος.

Με έναν ήλιο πολύ φιλικό.

Αλλά τόσο απόμακρο.

Γέρασε κι αυτός μαζί μου.

Υπάρχει ένας ουρανός με πουλιά

Λευκά περιστέρια,

Που πάνε και έρχονται

και που ποτέ τους

δεν κάθισαν στα δυο μου τα χέρια.

Μάταια μια ζωή τ΄ αγαπούσα.

Χαμένα τα αστέρια τα περισσότερα βράδια.

Ποιος ξέρει, που βολοδέρνουν μες στα σκοτάδια.

Κι ένα φεγγάρι συνήθως μισό.

Να μου θυμίζει ό,τι άφησα στη ζωή μου μισό.

Κι όταν γεμίζει, να μου θυμίζει πως

tα πάντα θα χάσει, στου φεγγαριού τη χάση.

Και πάλι αρχίζει απ΄την αρχή να γυρίζει.

Πέπρωται να βουλιάξει στη δύση;

Πέπρωται την αυγή να ανθίσει;

Υπάρχει ένας ουρανός,

που όλο τον ξεχνάω.

Και μόνο όταν βρέχει

Γεμίζω τις χούφτες μου

Νερόφως και νίβομαι..

κι από τη λάσπη μου..

αναδύομαι..

Θεοφανώ Π. Θεοχάρη 🌹