ΥΔΩΡ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

Το νερό δεν περιδινείται πίσω

Νόμιζες ότι αρνιέται τη λησμονιά

Ότι αναπολεί τα ποτάμια του, τις θάλασσες, τις λίμνες

Τα μάγουλα που αλμυροστάλες του κύλισαν με φόρα, από πόνο

Μα όχι

Το νερό δεν είναι αίμα,

να ρέει στις ζωοδότρες φλέβες, αδιάλειπτα

Να πάλλεται στις αρτηρίες,

εγκλωβισμένο σε σώματα με όνομα

Το ύδωρ στάζει, το αίμα στάζει,

απ’ άλλα ύψη και ανοιχτές πληγές

Κουβαλούν μεταλλάξεις από αόρατα φώτα

και κόκκινες αβύσσους κουρασμένες από τις διαρροές

Μετά χάνουν το περίγραμμά τους

Μετά το νόημά τους

Αδειάζουν σε μια λήθη, σε κάποιο τραύμα

Χωρίς βιασύνη και σκοπό

Σιωπούν σκοντάφτοντας σε ένα απόσταγμα σκιών

Λιώνουν στους ορίζοντες στάζοντας άμετρους χρόνους

Πάλλονται ρυθμικά κάτω από τα δέρματα των σωμάτων

Χορεύουν σε μια άλικη ανατομία

Και διαρρέουν οι ουρανοί

Και κοκκινίζουν τα πληγώματα

Ψάχνοντας το μαχαίρι

Το ύδωρ στάζει, το αίμα στάζει

Το μαχαίρι δε στάζει

Απλά υπήρξε και πάντα το΄ ξερε

Όσο για σένα, κοίτα τα χέρια σου;

Αν στάζουν είσαι το θύμα

Αν όχι είσαι η λαβή του

Άννα Κλαρίτη 🪽