💕Το μύρο της μνήμης

Μύστης του άρρητου φωτός,

στεκόταν ανάμεσα σε χαλάσματα παλιών προσδοκιών,

εκεί όπου το μύρο της μνήμης ανέβαινε ως πίδακας

από αθέατες ρωγμές.

Οι εσθήτες των ημερών –άλλοτε πάλλευκο μαγνάδι

που έκρυβε τις πληγές –τώρα κρέμονταν ως απομεινάρια

μιας εύθραυστης πορείας.

Ολόπλευρα η ψυχή δεχόταν την κρούση των μύριων ανέμων ·

μια μείξη από αθέατη σιωπή και αναπόδραστη θλίψη

που τον άφηνε ασυντρόφευτο στο μέσον ενός κόσμου,

όπου τίποτα δεν έμενε απαράμιλλο,

μονάχα η αντοχή της καρδιάς του.

Και μέσα σε τούτη τη διάφανη, σχεδόν άυλη στιγμή,

το φως της αυγής έγειρε πάνω του σαν άφεση,

σαν υπόσχεση πως ό,τι χάθηκε στα ερείπια,

μπορεί ακόμα να αφυπνιστεί -όχι μόνο ως ανάμνηση,

αλλά ως νέα αρχή που ανασαίνει φωτοδότρα.✨✨

Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨