Το λευκό πουκάμισο

Στο θέρος της γιορτής απλώνεσαι στους ώμους μου,

αέρινο στο πυρφόρο φως που σε διαπερνά.

Μέχρι το στέρνο κουμπωμένη η κομψότητα, κι όταν ο μύθος του Φαέθοντα υψώνεται, ο γιακάς σου απ' το άρωμα μου ξεδιψά.

Ανασηκώνω τα μανίκια ως τον πήχη, με προσοχή μην τσαλακώσω τη λινή ελευθερία σου.

Προσθέτεις πάντοτε μέρος της αύρας σου, στους ακύμαντους μήνες τον παφλασμό της γοητείας σου.

Κι ύστερα χάνεσαι σα πλησιάσει ο βοριάς. Στις χρυσαφένιες μανσέτες του χρόνου σαν μονόγραμμα φυλάσσεσαι.

Σαν μια ανάμνηση διεκδικείς το καλοκαίρι, ανυπόμονο να ξανασμίξει το λευκό σου με το σώμα μου.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹