Το δικό μου ΛΑ ΣΙ ΝΤΟ 🩵

τα καλοκαίρια απο τον Ιούλιο/ Αύγουστο του 1974 δεν χόρεψαν ξανά καλαματιανό με το άσπρο μαντήλι στο χέρι να πετάει με χαρά και μαζί με τις φιγούρες της νιότης να χαρίζουν το ζωηρό χαμόγελο γεμάτο ήλιους και φεγγάρια!

τα χρόνια από τότε βάλανε μαύρα μαντήλια στο κεφάλι , στην ψυχή ,

μπαινοβγαίνουν από πόρτες άγνωστες, ανοίγουν παράθυρα που κοιτάζουν σε τοίχους, φυτεύουν γιασεμιά και ξεραίνουν,

άτοπα, ξένα, χώμα σκληρό, τάφοι που κλείνουν αλλά η γη δεν φυτεύεται,

τα καλοκαίρια γέρασαν μαζί μας, ο Πενταδάχτυλος κρατάει ακόμα , οι δύο πλάτες του όμως σκύβουν και μπλέκονται στα πέντε δάχτυλα από το βάρος και την ανοχή για όσα βλέπει στον βορρά της κατοχής/ ντροπής ,

< κλείνει τα μάτια του> σαν οι άνθρωποι τον φωτογραφίζουν δήθεν αξιοθέατο και νιώθει τα κάστρα να θορυβούν , να αντιστέκονται,

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ

ΛΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΤΟ ΜΙΣΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ, ΛΕΣ ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΕΒΑΛΕ ΦΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ 🩵