Τι κρίμα...

Μενεξεδένιο δειλινό

του ήλιου γέρμα μαγικό

ακολουθεί ο νους

ως να χαθεί....

Μένουν οι εικόνες του

σωρό.

Κι

ένα μεγάλο ερωτηματικό

γ ι α τ ί;

Να είν' ο κόσμος μας μικρός

να μη μεγαλώνει και

να παλιώνει;

Μες τον Παράδεισο...

τον έβαλε ο Θεός

με την αγάπη

στην καρδιά του

νά 'χει τιμόνι.

Κι έντυσε την πλάση

μ ' εμορφιές

τα μάτια

να θαυμάζουν

με των πουλιών

τις γλυκόλαλλες φωνές

ν ' ακούν τ ' αυτιά κι

από σεβντά ν ' αναστενάζουν.

Στου αγέρα το φιλί

τρέμει,

της ανεμώνης η ψυχή

σαν λάμπει η αστραπή,

συννεφιάζει ο ουρανός

κι

ασημοντυμένο πέφτει

ψιλόβροχο...

κι

όλο δυναμώνει.

Ω !!!

Τι αρμονία!

Τι σοφία!

και

Τι μυστήριο ακόμα

αφού κι

αυτό το φυλλαράκι το μικρό

κλαίει

αργοπεθαίνοντας

απαρηγόρητο στο χώμα .

Τι κρίμα!

νά τον ζώνουνε τα λάθη,

τ ' αμαρτωλά του πάθη,

ζήλιες, μίση

η κακία, η απονιά

κι

όλη του τη ζωή

μες τον Παράδεισό του

έκανε κόλαση βαριά.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹