Τα θέλω μας...

Έχει ραγίσει η πέννα μου,

στέρεψε τό μελάνι,

"τά θέλω μας" πολλά,

καί τό χαρτί δέν φτάνει.

Τά θέλω μέσα στήν ζωή,

λάθη τα φυλακίζουν,

καί δέν έχουν γυρισμό,

κλαίνε και δακρύζουν.

Μέ τά ΘΕΛΩ η ψυχή,

θέλει νά βγεί σεργιάνι,

θαρρεί ,θά βρεί τό φάρμακο,

τόν πόνο νά γλυκάνει.

Μά η λογική αγκομαχεί,

τρέχει καί την προφταίνει,

πού πάς ψυχή,τί κουβαλάς,

κι αυτή πάντα σωπαίνει.

Τα ΘΕΛΩ σου νά τά κρατάς,

μές´της ψυχής τό βάθος,

έξω αν τά βγάλεις σίγουρα,

θά κάμεις μέγα λάθος.

Τα ΘΕΛΩ σου,γίναν ΠΡΕΠΕΙ μου,

άκου την συμβουλή μου,

βάλε τους συρματόπλεγμα,

αν θέλεις τήν βουλή μου.

Και η ψυχή μαράζωσε,

έμεινε μουδιασμένη,

κι όλα τά ΘΕΛΩ γίνανε,

πλεκτάνη μπερδεμένη.

Έξω νά βγάλω επιθυμώ,

λιγάκι ν´αναπνεύσω,

μ´όλα τά θέλω μέσα μου,

βλέπω θά καταρρεύσω.

Τό δάκτυλο η λογική,

υψώνει καί προβάλλει,

ωσάν δασκάλα στό σχολειό,

τή τάξη επιβάλλει.

Στρίμωξε τά ΘΕΛΩ σου,

καί βάλε τα στήν άκρη,

καί της ψυχής στά μάτια της,

κύλησε ένα δάκρυ.

Θολό τό δάκρυ έτρεξε,

πάνω στά μάγουλα της,

μά η λογική εσκλήρυνε,

πέτρωσε η καρδιά της.

ΤΑ ΘΕΛΩ μας αμέτρητα,

μέσ´της ζωής τόν δρόμο,

μά πάντα στό ταξίδι μας,

κρατάμε κανόνες και τό νόμο

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹