ΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ

Ήταν Κυριακή πρωί, κατακαλόκαιρο. Ο ήλιος έκαιγε και εγώ είχα σηκωθεί πως και πως να πάρω μια παραγγελία από το κοντινό ζαχαροπλαστείο, που είχα παραγγείλει. Ετοιμάστηκα γρήγορα, ήπια δυο γουλιές καφέ και ύστερα έφυγα άρον άρον παίρνοντας μαζί τα κλειδιά του αμαξιού.

Σήμερα ήταν μια ξεχωριστή μέρα για εμάς, καθώς είχε γενέθλια η λογοτεχνική μας ομάδα. Είχαν περάσει 2 χρόνια από τότε που δημιουργήθηκε, αν κι εγώ ήμουν εκεί, μόλις ένα χρόνο, μάλιστα λίγες μέρες πριν έκλεισα εγώ το πρώτο μου χρόνο εκεί.

Είχα μόλις φτάσει στο ζαχαροπλαστείο, μόλις είδα την τούρτα τρελάθηκα, ήταν πανέμορφη!!

Λίγα άτομα γνώριζαν για το δώρο έκπληξη που θα έκανα στην αρχισυντάκτρια. Είχαμε κανονίσει να πάμε όλοι μαζί να της την δείξουμε…

Πρώτος κατέβηκε ένας φίλος μας να χτυπήσει την πόρτα, κι εγώ περίμενα κρατώντας την τούρτα στα χέρια…

Εκείνη άνοιξε ανυποψίαστη την πόρτα…

<< ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!>> φωνάξαμε όλοι μαζί. Εκείνη είχε μείνει άγαλμα, αλλά, σύντομα, ένα μεγάλο χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη της...

Ζωή Συμεωνίδη 🌹