Τα δάκρυα της ψυχής

Μιά απέραντη σιωπή,

ένας κόμπος ανεβοκατεβαίνει στο λαιμό,

ελπίζεις να γλιστρήσει και να βγεί,

ή να εξαφανιστεί ως δια μαγείας.

Μα αυτός επιμένει εκεί ,

να κομπιάζει και να ανεβοκατεβαίνει,

καμιά φορά νομίζεις θα εκραγεί ,

από συμφόρηση της ψυχής.

Τα μάτια στεγνά,χωρίς έκφραση,

καθηλωμένα να κοιτούν το πάτωμα,

μετρώντας τα βήματα τα ατάραχα,

κλαίνε χωρίς τα δάκρυα να ξεχειλίζουν...

Οι λίμνες των ματιών στερέψανε ,

τα δάκρυα βουλιάξανε,πέτρωσαν,

μέσ’ της ψυχής τα απόμερα καταφύγια...

Πικρά και αλμυρά σμίγουν και το κράμα τους,

ματώνει πιο πολύ την ψυχή...

Το χρωματίζουν με το χρώμα της πικρίας,

το πικραίνουν σαν αγριόχορτο που σαν το τρίψεις σου τσούζουνε τα μάτια.

Την γρατσουνάει ασύστολα,

και αφήνει πίσω του χαρακιές ανοικτές....

Τσούζει στο πέρασμα του .....

όμως δεν φεύγει,ανακυκλώνεται και πάλιν απ’ την αρχή...

Κι αυτό το αλμυρόπικρο κράμα των δακρύων της ψυχής ,

πονάει πιό πολύ κι ανατριχιάζει όλο το σώμα,

σου ταρακουνάει όλο το είναι σου.

Πονάνε τα δάκρυα της ψυχής ,

που κουβαλάμε μέσα μας...

το φορτίο τους βαρύ κι ασήκωτο...

Δάκρυα που η έξοδος τους είναι κλειστή,

παραμένουν μέσα μας ,

κι αγόγγυστα υπομένουν ,

κάτω από τον μανδύα της σιωπής....

Δάκρυα της ψυχής ,δάκρυα αφανέρωτα που την ψυχή ζυγώνουν,

μένουν εκεί παντοτινά και την ψυχή ματώνουν....

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🪽