"Στην άπνοια των παιδικών ονείρων"

Δε συγκλονίζει τόσο

το λευκό μάρμαρο

της τετελεσμένης μοίρας

όσο η μυρωδιά τού παιδικού θανάτου

στο σφοδρό σίφωνα τής ουρανοσύνης.

Μα συγκλονίζει πιότερο

η άπνοια των ονείρων

του λιλιπούτειου αοιδού

αντίκρυ στο μνήμα τής χαρμοσύνης

Φαντάσου τη ζωή

σαν ένα γιγάντιο κέλυφος

που προφυλάσσει τον τρυφερό βλαστό

από τα πολλαπλά φυσίγγια

του συγγενούς εχθρού

Και τι μέλλει γενέσθαι

από τα χέρια τού ανίκητου

"αδερφού" της, θανάτου

στο παιχνίδι τής ουρανούπολης

με τα πιόνια τού ολέθρου

στο προσκέφαλο τού νεκρού ήλιου της;

© ΑNASTASIA NEROLI 20/6/25