"Σπονδυλική προσευχή"

H πλάτη της, έμαθε την

προσευχή

Ολόκληρη την

αποστήθισε μέσα από

το σώμα της

Την έμαθε όταν ο πόνος

γινόταν φράχτης από

σίδηρο

Όπως ανεβαίνει η

φλόγα στο φυτίλι

Χωρίς βιασύνη, χωρίς

οίκτο

Έσκυψε και

ακουμπώντας στον τοίχο

προσπαθούσε να

ακούσει κρυφά

ποιος σπόνδυλος θα

της μιλήσει πρώτος.

Ο αυχένας – ψευδής

ιστορικός- πάντα

ψιθύριζε

Η μέση – ανυπότακτη

στήλη- κρατούσε

μούτρα

Η ιερή λεκάνη της

πάντα τελευταία,

προσποιούταν, πως δεν καταλαβαίνει τίποτα

Έτσι άρχιζε η

λειτουργία

Έτσι ξεκινούσε η

προσευχή

Από το χαμηλότερο

βάθρο της αντοχής

Δεν ζητούσε τίποτα

Αυτό ήταν και το

μυστικό της

Μόνον άκουγε

Κάθε σπόνδυλος

μιλούσε

Ο πέμπτος αυχενικός

-πάντα φυγάς-

«θυμάσαι;»

Ο έβδομος

θωρακικός–

αχνισμένος εργάτης-

«βάστα»

Ο τέταρτος οσφυϊκός

δεν ήξερε λέξεις-

έτριζε

Και αυτό έφθανε…

Γιατί ό,τι δε

λέγεται-δεν

διορθώνεται

Ο πόνος δεν υποχωρεί

με υποσχέσεις

Υποχωρεί αν τον

αφήσεις να σταθεί

όρθιος

με το κεφάλι του -όχι

ψηλά –

απλά τοποθετημένο

στη θέση του

Όλοι της έλεγαν πως

προσεύχεται λάθος—

πως οι προσευχές

πρέπει να ανεβαίνουν!

Πρέπει να είναι πύραυλοι

προς τον ουράνιο θόλο

Αυτή όμως ήξερε:

οι δικές της κατέβαιναν

Ήταν ανασκαφείς.

Περνούσαν από όλα τα

νεύρα, στις ρωγμές,

από όλες, του σώματος,

τις κακώσεις,

βουτούσαν σε όλα τα

αρχεία των πτώσεων

Και κάθε βράδυ

ξαπλώνει ανάσκελα—

σαν ένας νεκρός

ποιητής,

σε μια λευκή σελίδα

άδεια -φέρετρο-

Αφήνει την

ασβεστωμένη της

στήλη

να ακουμπήσει τη γη

Ευθυγραμμίζεται μες

στη σιωπή

Σπόνδυλος-σπόνδυλος.

Κόμπος-κόμπος.

Η προσευχή της έχει

ήδη ειπωθεί

Αν κάποιος την άκουσε,

καλώς

Αν όχι…, καλά

Τουλάχιστον, το σώμα

μένει όρθιο

-ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΑΡΤΙΟΤΗΤΑΣ στον 10ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ του ITravelPoetry-

H “παρθενική” του εμφάνιση στο λατρεμένο “Λόγω Τιμής” και εκεί θα μείνει!!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΡΜΑ εκ βαθέων καρδίας…

Άννα Κλαρίτη 🌹