Σπασμένα φρένα 🪽

Να ‘μαι λοιπόν εδώ μπροστά σου.

Σε κοιτώ κατάματα και αλλού γυρνάς.

Το αδιάφορο σου βλέμμα σφιχτά κρατάς.

Λάθη πολλά μα μόνο αυτά μετράς.

Τον καθρέφτη πιάσε , σταμάτα να μιλάς .

Ξέχασες να αγαπάς . Θυμήσου αλήθειες.

Υποσχέσεις που ζωγράφισες σε μνήμες.

Μόνη λοιπόν στο δρόμο, αυτό με σπασμένα φρένα. Ψάχνω τα σωστά μονοπάτια, χωρίς ταμπέλες και ανθρώπους σκάρτους.  Μακριά από τα κομμάτια που επιπλέουν στην λίμνη των παραμυθιών σου.

Για πότε ήρθε τούμπα η ζωή;

Για πότε γύρισες και εσύ;

Όμως δεν με φτάνεις.

Δεν με πιάνεις.

Την καρδιά που ράγισες δεν φτιάχνεις.

Ρίξε το τριαντάφυλλο. Άστο να αγγίξει το λευκό μου μάρμαρο. Πότισε με δάκρυα.

Τα μαύρα δεν σου πάνε.

Εγώ θα μείνω νέα και στην αιωνιότητα.

Μαρίνα Παπαδοπούλου 🪽