Σκιές και Ανάμνηση

Σκιές γλιστρούν στο κενό

αφήνουν μια ζεστασιά

που μοιάζει με ανάμνηση

Οι αναπνοές μπλέκονται

κι ο χρόνος περνά

σαν άγγιγμα που πρόλαβε

να γίνει παντοτινό

Τα βλέμματα ακουμπάνε

κι ένα μικρό χαμόγελο

ανάβει και σβήνει

στο βάρος της στιγμής

Και με κρατάς

στο φως που τρεμοπαίζει

στον ίσκιο μιας λέξης

που δεν βγήκε ποτέ

Και μέσα

στο σκοτεινό δωμάτιο

ανάβει μια μνήμη

που ακόμα ζει

Κι αν η σιωπή βαραίνει

σαν λύπη

θυμάμαι το χέρι σου

που έφυγε

κι ό,τι δεν είπαμε

καίει μέσα μας

στο σκοτάδι

Οι αναμνήσεις αιωρούνται

κι η σιωπή βαραίνει

σαν άγγιγμα που χάθηκε νωρίς

Ο άνεμος φέρνει ψίθυρους

από παλιές λέξεις

κι οι στιγμές γλιστρούν

σαν φως πίσω από κουρτίνα

Τα σώματα φωτίζουν τη νύχτα

κι οι πόλεις ανασαίνουν

με γνώριμο ρυθμό

Στο σκοτάδι ακούγεται

η φωνή σου

ένας ψίθυρος

που με κρατά ακόμη

Κι ό,τι χάθηκε

γυρνά σαν σκιά

που ζητά να θυμηθεί

κι η μνήμη φλέγεται

τη νύχτα

Δημήτρης Σ. Πολίτης