Σε κουβαλάω στη σιωπή μου...💞

Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό.

Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα.

Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα.

Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου.

Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. 

Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε.  

Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο σκληρές σιωπές. 

Δεν υπήρχε λόγος για την οποιαδήποτε εξήγηση.

Σ' αγαπώ σε αυτή την περίεργη ησυχία του μυαλού μου, όπου τίποτα δεν ξεθωριάζει, δεν μπορεί ο χρόνος να σβήσει καμιά στιγμή, καμιά υπόσχεση.

Είσαι ακόμα μαζί μου με τους πιο τρυφερούς τρόπους.

Στη μυρωδιά του καφέ, στη γεύση του παγωτού φράουλα, στον ήχο των κυμάτων, στο φως του φεγγαριού…

Μπορεί η ζωή να μας χωρίζει, αλλά υπάρχεις στην πιο όμορφη και μοναδική γωνιά της καρδιάς μου, εκείνη που χάραξες με τ’ όνομα σου.

Ένα τραγούδι που ακούγεται, μια ανάμνηση που τσούζει τα μάτια μου.

Η αγάπη έμεινε απαλά στο φως των αστεριών, περπατά μαζί μου στην ακροθαλασσιά, ακούγοντας τον θόρυβο του κόσμου αλλά δεν χάνεται.

Ζει στην ηρεμία που άφησε η σιωπή σου!

Σ' αγαπώ σε αυτή την περίεργη σιωπή και σε θυμάμαι σαν ένα όνειρο που ήρθε να ξυπνήσει τα πιο όμορφα συναισθήματα μου.

Δεν σε έχασα ποτέ…

απλώς έμαθα να σε κουβαλώ, χωρίς να σε έχω.

Μαρία Μίτα Νικολάου 💕