ΣΑΝ ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΜΥΓΔΑΛΙΑ🌹

Ολονυχτίς σε

καρτερούσα να φανείς,

μετρώντας τους

χτύπους της σιωπής.

Κι άξαφνα στάθηκες

μπροστά μου.

Με μιας γλύκανε ο

καφές στην κούπα μου,

κι από το παγωμένο

πόμολο του παραθύρου

κύλησε στη φούχτα

μου

ζεστή θαλπωρή.

Οι πρώτες του ήλιου

αχτίδες ήπιαν λαίμαργα

της νύχτας τις σκιές.

Σιωπηλή στάθηκες,

αυγή και υπόσχεση

μαζί.

Μάζεψες τα λιτά

μαλλιά της νύχτας και,

σαν την μυγδαλιά της

αυλής μου τη βιαστική,

φόρεσες το ολόλευκο

νυφικό σου.

Αγέρωχη ατενίζεις τώρα την απέναντι, χιονισμένη

ακόμη, βουνοκορφή.

Τα ολόγυμνα μπράτσα

σου, κλαδιά ολάνθιστα,

σκορπούν μαργαριτάρια

επιθυμίας.

Κι εγώ, σαστισμένος,

σε κοιτώ κρυμμένος

πίσω απ’ τη χοντρή

κουρτίνα.

Τρέμω μήπως κάποιο

θρόισμα, μια ανάσα πιο

βαριά σε τρομάξει και

χαθείς, έτσι όπως

ήρθες ξαφνικά.

Έτσι όπως φεύγει η

άνοιξη, απότομα αν την

αγγίξεις.

Σταύρος Συγούρας 🌹