"Ρίμες ψυχής"

Ακολουθούσα τ'αχνάρια μιας αρχαίας ελεγείας,

ανασπώντας δαχτυλικά μέτρα

από τα βάθη του αιολικού

λυρισμού. 

Πενήντα πέντε χορικά άσματα γλάρων, 

στο αμυδρό λυκόφως,

ξεσήκωναν από το φρέαρ των Οινουσσών,του πελάγους το σεκλέτι, αποσπώντας

τη λυπηρή μονωδία

της μοναξιάς. 

Τ'αχνάρια της συμποτικής

ελεγείας

του Ίωνα στοχαστή—

κι αυτά— ακολουθούσα νοερά,

κάτω από τη στέψη του χλωμού σεληνόφωτος, αναζητώντας

το ευπρεπές αγάλλισμα της γης, αλάργ'απ' το αγλάΐσμα της ευτελούς χλιδής. 

Μ' ακολουθούσε με τη

μεγαλειώδη αντοχή της κι

η νύχτα η "magnifica"! 

Μ' ακολουθούσαν και τα  επικά "δάκρυα των πραγμάτων"

της Αινειάδας, του Virgilio!

Ω συνάνθρωπε πόσους αιώνες πίσω, υπέφερες με βαθιές

πληγές, σκαμμένες με το

σκεπάρνι των ατέρμονων

δεινών.. 

Μα το άγρυπνο πνεύμα σου

ποτέ δεν ησυχάζει πάνω

στο

πρίσμα της ζωής, για σένα περιπατητή, στο ρόλο

παρατηρητή

της ανάκλασης του φωτός 

στην παραβολική τροχιά του. 

Κι αν οι κόρες των ματιών σου, 

σε μόνιμη διαστολή μες

στο αμυδρό σκοτάδι,

είναι ήδη καταπονημένες,

η χρυσή πένα της ψυχής σου

θα συνεχίζει να μετατρέπει ακάματα τις σκούρες

φορεσιές της γης σε

λαμπερούς χιτώνες στους ατελεύτητους παλμούς

του ήλιου!

Αναστασία Νερόλη 🌹