Πώς να κρατήσεις το Φθινόπωρο 🍁

Vincent van Gogh

Ήταν εκείνο το απόγευμα, όταν ο ουρανός είχε πάρει εκείνο το γκριζωπό χρώμα που τυλίγει τη γη με ένα πέπλο σιωπής, σαν να περίμενε κάτι.

Κάτι που ποτέ δεν ήρθε, αλλά ήταν πάντα εκεί, αόρατο, να παρακολουθεί τη ζωή να κυλάει. Εσύ ήσουν εκεί, ανάμεσα στα φύλλα που χόρευαν αργά, σαν να ήθελαν να αφηγηθούν την ιστορία τους και, ταυτόχρονα, να τη λησμονήσουν.

Το καπέλο σου, το γκρίζο, σαν σύννεφο έτοιμο να ταξιδέψει μακριά, κάλυπτε σχεδόν το πρόσωπό σου, αφήνοντας μόνο τα μάτια σου να λάμπουν, βαθιά και καθαρά, μέσα στην αχλή της φθινοπωρινής λάμψης.

Ήταν εκείνες οι στιγμές που όλα γύρω γίνονταν μικρά, ασήμαντα, σαν να είχαμε μόνο εμείς τον χρόνο, σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο εκτός από την αίσθηση του αέρα και το άγγιγμα της σιωπής που ακολουθούσε τα βήματά σου. Έμεινα εκεί, να σε παρακολουθώ, να σε νιώθω με κάθε μου αίσθηση, και η σκέψη ότι θα έφευγες με τον άνεμο, πως το φθινόπωρο θα πήγαινε μαζί σου, με θύμωνε και με γαλήνευε ταυτόχρονα.

Πώς να κρατήσεις το φθινόπωρο, όταν είναι φτιαγμένο από τον άνεμο και την ομίχλη;

Πώς να το κλείσεις μέσα σε λόγια που ποτέ δεν ειπώθηκαν;

Εσύ πετούσες, με το γέλιο σου να είναι το μόνο πράγμα που άφηνε ίχνη στην ατμόσφαιρα, και εγώ έψαχνα να σε βρω σε όλα τα μικρά, καθημερινά πράγματα: στην υγρασία του αέρα, στο ρόδινο φως του δειλινού που έλιωνε τα περιγράμματα του κόσμου γύρω μας.

Αλλά εσύ, σαν να ήσουν πάντα προορισμένος να φύγεις, συνέχιζες να εξαφανίζεσαι μπροστά μου, να γίνεσαι μέρος του τοπίου, μέρος της ανάμνησης που με άφησε να περιπλανιέμαι.

Τα φύλλα, τα καφέ και χρυσαφένια φύλλα, έπεφταν αργά γύρω μας, σαν ψίθυροι που έσβηναν τη στιγμή. Ήταν σαν να προσπαθούσες να μου πεις κάτι που δεν μπορούσα να ακούσω, σαν να ήθελες να με αφήσεις με την αγωνία της απόστασης, της απομάκρυνσης.

Η ομίχλη έπνιγε το τοπίο και το φως είχε γίνει αχνό, θολό.

Εσύ, με το βλέμμα σου που φαινόταν να πηγαίνει πέρα από τον ορίζοντα, πέρα από το χρόνο, εξαφανίστηκες. Ο άνεμος κράτησε το γέλιο σου για λίγο ακόμα, αλλά και αυτό χάθηκε, σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Μόνο η σιωπή έμεινε πίσω, γεμάτη από όλα όσα δεν είπαμε ποτέ, από όλα όσα δεν καταφέραμε να καταλάβουμε.

Και τώρα, εδώ, μέσα στο γκρίζο και το χρυσό της ημέρας που φεύγει, ψάχνω τα φύλλα που έπεσαν μέσα στην ψυχή σου. Κάθε κομμάτι τους είναι μια λέξη που δεν ειπώθηκε, μια υπόσχεση που δεν κρατήθηκε.

Η αίσθηση του φθινοπώρου παραμένει, αλλά είναι πια σιωπηλή, σαν τον ήχο του ανέμου που μόνο εμείς ακούγαμε τότε, μαζί.

Μαρία Καραθανάση 🌹 🌹 🌹