Πρωί στο σπίτι

Σαν ξυπνάω το πρωί στο παραθύρι τρέχω.

Θέλω να δω το φως.

Τον ήλιο.

Να δω ότι τα μάτια μου μπορούν.

Μικρό καρδιοχτύπι.

Ψήνω καφέ.

Μυρίζω το χαρμάνι.

Ανάβω τσιγάρο και κάθομαι στον καναπέ.

Το βλέμμα και ο νους γυρίζει έξω.

Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν ξυπνούν;

Πώς να μυρίζει άραγε το δικό τους πρωινό;

Τι χρώμα έχει η δική τους μέρα;

Περνά η ώρα.

Πρέπει να σηκωθώ.

Να στήσω την δική μου μέρα.

Να κάνω τις δουλειές μου.

Να φροντίσω το σπίτι μου,την οικογένεια μου,να πάω στην δουλειά.

Λεωφορείο.

Άνθρωποι που ανεβοκατεβαίνουν από στάση σε στάση.

Άλλοι χαρούμενοι κι άλλοι σκυθρωποί.

Νέα παιδιά όλο ζωή συζητούν....

Τι θα κάνουν το βράδυ με την παρέα,αν ήταν καλό εκείνο το μαγαζί που πήγαν και δοκίμασαν νέες γεύσεις...

Πιο μέσα οι "μεγάλοι"

Σύνταξη και πολιτική.

Αγαπημένη μου θεματολογία μέσα στο λεωφορείο.

Τους ακούω να συνομιλούν.

Πολλές φορές φιλονικούν για τα διαφορετικά τους θέλω.

Δουλειά.

Το μεγάλο παράθυρο του 6ου ορόφου.

Πολυκατοικίες σε χρώμα γκρι.

Πολλά παράθυρα.

Άλλα έχουν φώς κι άλλα σκοτάδι.

Κι εγώ εκεί καθώς προετοιμάζω την επόμενη μέρα μου κοιτάζω από το παράθυρο τις ζωές των άλλων.

Για λίγο χάνομαι από τις δικές μου έννοιες.

Βυθίζονται οι σκέψεις μου στα παράθυρά.

Άραγε πόσοι άνθρωποι ζούνε;

Άραγε αυτοί που έφυγαν έζησαν;

Νύχτα στο σπίτι συλλογίζομαι.

Πόσες ζωές έζησες σήμερα;

Πόσες φορές ένιωσες ευγνώμων;

Πόσες φορές γέλασες;

Τα συναισθήματα μου βρήκαν εύφορη γη;

Μεσάνυχτα.

Ώρα για προσευχή.

Η δική μου ώρα.

Χωρίς να χαζεύω τις ζωές των άλλων.....

Εστιάζοντας στην δική μου ζωή.

Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹