Που χάθηκε η αγάπη;

Που χάθηκε η αγάπη;" 

Ξαγρυπνήσαμε στο προσκέφαλο

του έναστρ 'ουρανού

τρέχοντας στο χάραμα

με του ήλιου τη σκυτάλη . 

Σπαταλήσαμε χρόνους οριακούς

ξοδεύοντας της άλικης πένας

τη μελάνη

για μια λέξη απλή, μεστή 

γεμάτη ουσία και ζωή :

Αγάπη! 

Μα εμείς  φύλακες κι όχι κτήμονες

της πολιτιστικής κληρονομιάς 

πάνω στη γη

άραγε διερωτόμαστε

γιατί οι υπαρξιακές ανησυχίες 

σαβανωμένες με τ'άρρητα  "Γιατί" 

θα τραντάζουν με πείσμα 

μέχρι και ριζιμιούς βράχους;

Ω, αγάπη καταρρακωμένη.. 

Πόσο ακόμα και ως πότε 

θα βογγάς στην Οικουμένη; 

©ANASTASIA NEROLI