ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ

Πάνω στο σταυρό σου κρέμεσαι μισό αιώνα τώρα

Και οι ψυχές αέρινες, με τις πληγές, χαράζονται πάνω σε ανηφόρα

Σπίτια αδειανά, φωνές βουβές, χωριά χαμένα, αιμοφόρα

Τραγούδια πικρά, σκονισμένες ανάσες, μαύρη η σκιά, νεκροφόρα

Απλώνει παντού τα φτερά της, κάθε απύθμενη νύχτα σου

Νύχτα, που σαν λόγχες κεντούν, τα αστέρια του ουρανού σου

Και καθρεφτίζονται κάθε μέρα τα υγρά απ’ τα δάκρυα, ερείπιά σου

Που σιωπούν σα φαντάσματα ρουφώντας τη δύναμή σου

Μπροστά σου στέκει σπασμένο μάρμαρο, ερείπιο ένα σπίτι

Και στη Μεσαοριά η σκοτεινιά απλώνει δίκτυα, πλήττει

Πληγή και αυτή η ξενιτιά της ορφάνιας, πικρή η κοίτη

Μια πατρίδα ζητά ελεύθερη γη, στο φως του αποσπερίτη

Οι ρίζες ποτέ δε κόβονται, οι καρδιές λευτεριά ζητάνε

Σιωπηλές παμπάλαιες ελιές δακρυσμένες, μυστικά κουβαλάνε

Κάθε φύλλο τους στεναγμός, τον καρπό ειρήνης λαχταράνε

Βάλσαμο αυτός για όλους αυτούς τους χρόνους που την διψάνε

Πάνω στο σταυρό σου καταπίνεις το ποτήρι του πόνου, αδείλιαστα

Τα χέρια σου καρφωμένα στο σταυρό σου, ασάλευτα

Δε μπορείς να περπατήσεις με πόδια σταυρωμένα, ατράνταχτα

Μαυροφόρες μάνες ανασαίνουν στις πέτρες σου, ανύσταχτα

Δυο πράγματα δεν είναι καρφωμένα μα ελεύθερα και ανίσκιωτα

η γλώσσα και η καρδιά σου γυμνές βουίζουν, ατελεύτητα

Με το στόμα θα ομολογήσεις με τη καρδιά θα πιστέψεις, αδιάσειστα

και θα γιαίνει η κάθε πληγή στη σκιά σου, αλέκιαστα

Την γνωρίζεις απ΄ την κόψη του σπαθιού την τρομερή

Την γνωρίζεις απ΄ την όψη που με βία μετράει τη γη

Απ΄ τα κόκκαλα βγαλμένη ξέρεις θα ‘ρθει η λευτεριά

Πάνω στο σταυρό σου μένεις, αναμένοντας πουλιά.

Άννα Κλαρίτη 💗