Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 🌹

Καλημέρα, αγαπημένη μου Κύπρος, Ελλάδα μου.

Αμμόχωστος μου, Κερύνεια μου — κατεχόμενη γη της καρδιάς μου.

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Μα είναι άραγε η ποίηση μόνο μία ημέρα τον χρόνο;

Όχι.

Η ποίηση είναι κάθε ημέρα.

Και δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που δηλώνουν ποιητές, με ρίμα, μέτρο και κανόνες.

Η ποίηση ανήκει σε όλους μας.

Είναι εκείνη η στιγμή που ξυπνάμε το πρωί, σηκώνουμε το βλέμμα στον γαλάζιο ουρανό και νιώθουμε την ψυχή μας να γεμίζει φως. Είναι οι λέξεις ευχαριστίας που βγαίνουν αυθόρμητα από τα χείλη μας λόγια απλά, μα τόσο βαθιά ποιητικά.

Είναι όταν στεκόμαστε μπροστά σε έναν κάμπο ολάνθιστο, μεθάμε από τα αρώματα των αγριολούλουδων και αφήνουμε την καρδιά να μιλήσει.

Να πει, με τον δικό της τρόπο, αυτά που είδαν τα μάτια και ένιωσε η ψυχή.

Σαν να αντικρίζουμε έναν πίνακα ζωγραφικής, βγαλμένο από την παλέτα ενός αόρατου, μα μοναδικού Ζωγράφου.

Δεν είμαστε μεγάλοι ποιητές.

Είμαστε, όμως, οι ποιητές της καθημερινότητας.

Των μικρών στιγμών.

Των αληθινών συναισθημάτων της ψυχής μας.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο αληθινή ποίηση.

Με αυτή τη σκέψη, σας χαρίζω ένα απλό ποίημα:

Μοναξιά της ψυχής μου

Είναι όμορφη η βραδιά απόψε

κι εγώ κρυφοκοιτάζω από το τζάμι.

Αφήνω το βλέμμα μου να χαθεί

μακριά στο σκοτάδι,

κι εκεί σε είδα,

να έρχεσαι να με ξελογιάσεις ξανά.

Και να ήξερες πόσο μου αρέσει

το δικό σου φλερτάρισμα,

μοναξιά της ψυχής μου

Έχουμε γίνει ένα

από εκείνη τη στιγμή

που μια νεράιδα δική μου

με ακούμπησε τρυφερά με το ραβδάκι της

στην κούνια, την ώρα που γεννήθηκα,

και μου χάρισε το όνομά της.

Μοναξιά.

Από τότε απομαγεύτηκα

κι όμως, παραδόθηκα στη θαλπωρή σου.

Πόσο όμορφο είναι

να βαδίζω τις κρύες νύχτες μαζί σου,

να πετάμε πότε ψηλά, ελεύθερες,

σαν γλαροπούλια στον ουρανό.

Κι άλλοτε να περπατάμε πλάι πλάι,

να αντηχούν τα βήματά μας στα καλντερίμια,

μέσα στο σκοτάδι.

με μια σιωπηλή ελπίδα

να αντέξει η ψυχή μου

τον κόσμο που περνά βιαστικά δίπλα μου.

Μαρία Ιωάννου-Φίλη 🌹

21-3-2026.