Ο πιστός φίλος... Αληθινή ιστορία

Κάθε που έρχεται ο Οκτώβρης

σκίζεται η καρδιά ...

με πονούν οι αναμνήσεις,

η βαθειά τους μαχαιριά.

Για σένα Φ ί λ ε Πάμπλο

που όσο ζω, δεν σε ξεχνώ.

Τις όμορφες στιγμές μας

αναπολώ παιδάκι ήμουν,

εννιά χρονών και εσύ,

δίχρονος γεροδεμένος

με μάτια σπινθηροβόλα και

δυνατά κανιά.

Μαζί ανεβαίναμε στα βράχια...

στα κακοτράχαλα βουνά,

τέσσερις ώρες δρόμο,

φαί να πάμε στον πατέρα μου,

στη στάνη με τα πρόβατα.

Έτσι μας όρισε η μοίρα μας

να συνεχίσουμε την παράδοση

των παππούδων μας

στην αναθεματισμένη άγρια γη

να φυλάμε γιδοπρόβατα

σε όλη μας τη ζωή.

Με τον πατέρα μου

να κοιμάται μόνιμα στο μαντρί,

για τον επιούσιο της φαμίλιας του.

Τη γυναίκα του τη καψερή,

ποιον να προλάβει κι

αυτή να γιατροπορέψει,

ποιον να χορτάσει, με εννιά παιδιά ασκέρι.

Η καθημερινότητά της μια κόλαση.

αχ,

πως θα περάσει κι

αυτή η μέρα ;

Με τόσες δυσκολίες;

Έλα Πετρή μου τώρα που είναι μαλακός ο καιρός να πας στη στάνη φαί στον πατέρα σου.

Πέρασα το ταγάρι με το φαί

στο λαιμό μου και

ξεκινήσαμε με τον Πάμπλο μου

το πιστό λυκόσκυλό μας.

Εκείνη την ημέρα του Οκτώβρη

ήταν που ξεκινήσαμε και

είχαμε φτάσει σχεδόν στα μισά της διαδρομής όταν ξάφνου,

σκοτείνιασε ο ουρανός

ο αέρας λυσσομανούσε ανταριασμένος και άγρια μπόρα άρχισε

να πέφτει..

Καταρρακτώδης βροχή εκεί στην ερημιά μακριά ...

από τον κόσμο στην άκρη του Θεού.

Μέσα σ ' αυτόν τον κατακλυσμό

του χαμού ψάχναμε μια άκρια στα βράχια να στραχιάσουμε,

ώσπου να καλμάρει η νεροποντή κι

εκεί μας κόπηκε η ανάσα μας...

Ένας τεράστιος λύκος,

μας μύρισε κι

ερχόταν κατά πάνω μας

να μας κατασπαράξει.

Τότε

ο Πάμπλο μου όρμησε

κατά πάνω του κι

άρχισε να παλεύει μαζί του,

εγώ τους κοίταζα αποσβολωμένος,

μαρμαρωμένος από τον φόβο μου.

Ο Πάμπλο δάγκωνε τον λύκο συνέχεια κι

απ ' τις δαγκωματιές έτρεχε ποτάμι

κόκκινο το αίμα και

των δυό τους μες την βροχή.

Ο λύκος απελπισμένος έφυγε,

κι ο Πάμπλο βαριά πληγωμένος,

τρέχαν στα μάτια του βροχή

τα δάκρυα από τους πόνους.

Φτάσαμε εξουθενωμμένοι

στο μαντρί στον πατέρα μου κι

οι δυό μας.

Ο πατέρας μου άλειψε με καπνό

τις βαθειές πληγές του Πάμπλο και τις έδεσε με πανιά ...

Κοιμήθηκαμε εκεί στη καλύβα

με το Πάμπλο δίπλα -- δίπλα .

Όλο το βράδυ ο Πάμπλο έτρεμε και βογγούσε κι

εγώ του χάιδευα το κεφάλι για να

πονάει λιγότερο.

Το πρωί ο Πάμπλο μου

δεν άντεξε άλλο και

υπέκυψε στα τραύματά του.

Έκλαψα απαρηγόρητος που

έχασε τη ζωή του για χάρη μου,

για να σώσει τη δική μου τη ζωή .

Μου έδωσε με το θάνατό του

ένα σπουδαίο μάθημα :

πως "Ο Φ ί λ ο ς ο Π ι σ τ ό ς

στον κίνδυνο , τα δίνει όλα και

τη ζωή του ακόμα ".

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹