Ο Άγγελος είχε φτερά 🪽

Δεν ήταν το βάρος του παιδιού που μεγάλωνε το πρόβλημά της. Ήξερε ότι θα άφηνε την οικογένειά της και θα μετακόμιζε σε μια χώρα που τα δικαιώματα του γιου της θα ήταν αντάξια των ειδικών προβλημάτων του.

«Τόση περιουσία, κι ο γιος της είναι ΑΜΕΑ· σε μας έτυχε;»

Άκουγε τον πατέρα της να μιλά στο τηλέφωνο με τον εξαφανισμένο χρόνια τώρα, αδερφό της, που "έκανε" τη ζωή του, σε κάθε μέρος της γης. Φυσικά, δεν έσπαγε τα αυγά με τον μπαμπά τους ο Τζανής, γιατί ήταν πολλά τα συμφέροντα. Αλλά κι ο μπαμπάς συγχωρούσε τον κανακάρη του. Το καμάρι του, το σπουδαγμένο στα κορυφαία σχολεία και κολέγια.

Εκείνο το βράδυ, επικράτησε σιωπή στο δείπνο.

Στο μυαλό της είχε αυτά που άκουσε τον πατέρα της να λέει.

Αυτός καθόταν στην κεφαλή του τραπεζιού, αδιάφορος, με ψυχρό βλέμμα, έμοιαζε με έπιπλο αντίκας που στόλιζε την τραπεζαρία.

«Ο Τζανής λέει να επενδύσει σε ένα οινοποιείο στην Τοσκάνη» είπε ο πατέρας της χωρίς να την κοιτάξει καν στα μάτια. «Έχει όραμα το αγόρι μου, αυτό το παιδί είναι πανέξυπνο. Όχι σαν κάποιους, που κοιτάνε μόνο πώς θα κλειστούν σε τέσσερις τοίχους».

Η λέξη "τοίχοι" χτύπησε σαν καρφί στην ψυχή της.

Ήξερε ότι εννοούσε τα ειδικά σχολεία, τη θεραπευτική υποστήριξη, τον διαφορετικό κόσμο του γιου της ‒ αυτόν που ο παππούς του αρνιόταν να κατανοήσει.

Για εκείνον, ο εγγονός του ήταν μια "χαλασμένη, ξεκούρδιστη επένδυση", ένα λάθος της φύσης, που λέρωσε το "καθαρό" γενεαλογικό τους δέντρο.

«Δεν είναι τοίχοι, μπαμπά.

Είναι γέφυρες», απάντησε ήσυχα, νιώθοντας το παιδί της να σφίγγει το χέρι της κάτω από το τραπέζι.

«Και στην Ολλανδία που θα πάμε, αυτές οι γέφυρες είναι ήδη χτισμένες. Εκεί δεν θα είναι "το παιδί με το πρόβλημα", αλλά ο γιος μου ο Άγγελος».

Ο πατέρας της άφησε το ασημένιο πιρούνι να πέσει, με έναν μεταλλικό ήχο, εσκεμμένα πάνω στην πορσελάνη.

«Φεύγεις, γιατί φοβάσαι το τι θα πει ο κόσμος εδώ ή γιατί δεν αντέχεις που ο αδερφός σου ζει τη ζωή, που εσύ θυσίασες; Χάθηκαν τα ιδρύματα; Φεύγεις γιατί μέσα σου ζηλεύεις;»

«Φεύγω, βρε πατέρα, γιατί εδώ η μεγάλη περιουσία σου αγοράζει τα πάντα, εκτός από το δικαίωμα του γιου μου να είναι ο εαυτός του χωρίς να ζητάει συγγνώμη, στιγμές που δεν πρέπει, γιατί άνθρωποι σαν εσένα τον κοιτούν σαν μίασμα» είπε και σηκώθηκε.

Το διαβατήριο στην τσάντα της έκαιγε.

Δεν ήταν απλώς ένα έγγραφο. Ήταν το εισιτήριο για μια άλλη ζωή, όπου η αξία δεν θα μετριόταν με τα στρέμματα της γης, με τους επενδυτές, με τους δαίμονές που κυριεύουν τους ανθρώπους, αλλά με την απόσταση που διανύει μια ψυχή για να βρει την αποδοχή. Ο Τζανής ας κρατούσε τα οικόπεδα, τα σταφύλια… Εκείνη θα κρατούσε το μέλλον του γιου της. Οι δικές της σπουδές για τον πατέρα της ήταν αδιάφορες. Διέπρεπε ως ζωγράφος και αγιογράφος, ήταν από τα μεγαλύτερα ονόματα στην Ελλάδα και τώρα άνοιγε τα φτερά της για το εξωτερικό. Σκοπός της, να ανοίξει την δική της γκαλερί. Φεύγοντας, δεν αποχαιρέτησε τον πατέρα της. Στην τσάντα της πήρε μόνο την φωτογραφία της μητέρας της που χάθηκε νωρίς ‒ έφηβη ήταν ακόμη η Τζωρτζίνα ‒ μα το βλέμμα της δεν γύρισε ούτε μια φορά στη σκάλα του αεροπλάνου πίσω, κρατώντας απαλά τον Άγγελο ώστε να μαθαίνει σιγά σιγά να κάνει τα δικά του βήματα.

Ο κόσμος στην Ολλανδία δεν ήταν περίεργος. Τα βλέμματα δεν σταματούσαν στον Άγγελο. Οι επαφές της και το ταλέντο της την έφεραν σύντομα στο όνειρό της. Στον έναν όροφο διαμόρφωσε την γκαλερί και στον από πάνω, το διαμέρισμα που ζούσε με τον γιο της.

Απρίλιος, 2030

Η έκθεση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Τα έργα της δόθηκαν εν ριπή οφθαλμού, μα ο πρώτος πίνακας του γιου της έκανε πάταγο… Ο γαλάζιος ουρανός από λαδομπογιά σε καμβά, ο νεαρός που αιωρούνταν στον αέρα με τα φτερά ανοιχτά και το χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό του, εκτίναξε την αγορά του έργου στο τεράστιο ποσό των οκτακοσίων χιλιάδων ευρώ. Το όνομα του Άγγελου με καλλιγραφικά γράμματα ήταν το παράσημο στη ψυχή της Τζωρτζίνας. Δεν έμαθε ποτέ ποιος αγόρασε τον πίνακα.

Πέρασαν πολλά χρόνια, σαν επέστρεψε με τον Άγγελο για την κηδεία του πατέρα της, στο σπίτι στην Εκάλη. Ο πίνακας του Άγγελου κοσμούσε το σαλόνι…

Εύα Αλιβιζάτου 🪽

Συγγραφέας

Αρθρογράφος