ΟΙ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΙ

Συγκάτοικοι είμαστε στου Σύμπαντος χώρου την επικράτεια

Στέκομαι δίπλα σου

μα στην ουσία βρίσκομαι πολύ μακριά

Μεσολαβούν εγωισμοί, πάθη, μίση,

η εμμονή της αυτοκαταστροφικής μανίας,

ο πυρετός της ασυνεννοησίας

Κοίταξε το αίμα μας

πώς κοχλάζει και σκορπίζει

δυσωδία σε ολόκληρη τη Γη

Έλεγχε καλά την αναπνοή σου

Τα τείχη γύρω απ' τον καθένα μας

είναι γεμάτα ρωγμές

και αφήνουν την αποφορά να τρυπώνει

στα σωθικά μας

Είμαστε είδη υπό εξαφάνιση

και οι εξολοθρευτές μας είμαστε

εμείς οι ίδιοι

Ζούμε βίους παράλληλους

μα επικίνδυνους και παρανοϊκούς

Δεν τρέφουμε ελπίδες

για κοινές πορείες, για κοινούς προορισμούς

Ακόμη και την προσευχή μας

στον Παντοδύναμο Δημιουργό των πάντων

την εκστομίζει ο καθένας μας

κρυφά απ' τον άλλο

για να μη φανερωθούν

οι εγωπαθείς μας παρακλήσεις

Πώς να δώσουμε το χέρι

ο ένας στον άλλο;

Αυτοί οι τοίχοι που μας περιτριγυρίζουν

δεν έχουν πόρτες ούτε και παράθυρα

Πώς να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας;

Ούτε να ξεφύγουμε όμως μπορούμε

ως μέτοικοι μιας άλλης, διαφορετικής ζωής

Χρήστος Ντικμπασάνης 🌹