Ντύνομαι νύχτα και γυρνώ🩵

Ντύνομαι νύχτα και γυρνώ σε άλλα μέρη

μόνος μου σαν τον αετό απλώνω χέρι

έν' άνθρωπο θέλω να βρω να μου μιλάει

Να λέει εσέν' αγαπώ και να γελάει.

Κοιμάμαι πάνω σε πανιά κι όλο ταξιδεύω

Έχω ανήσυχη καρδιά πάντα την παιδεύω

Απάνω σε βράχους την κτυπώ

σαν το χταπόδι

Μην μου απλώσει και διαβεί κι ύστερα ματώσει

Που 'ναι εκείνη η στεριά που γαληνεύει

τον μέσα κόσμο τον κρατά ταξίδι

πλέκει

Που ναι το χώμα το σκληρό π' αλλάζει πλεύση

απάνω του να τριγυρνώ με δίχως σκέψη

Που εισ' αγάπη που μιλάς μες στην σιωπή σου

δυο χείλη δως μου να φιλώ και την βροχή σου,

Μαζί να τρέχουμε μαζί να βρούμε λύση

πριν ο χρόνος μας διαβεί κι έρθει η δύση

Αντριάνα Περικλέους 🩵