ΜΥΣΚΕΛΟΣ στον πολιτικό μου

Κάποτε ήμουν μπουμπούκι

ροδαλό και ζωντανό,

τα πέταλά μου ανθισμένα.

Τώρα πια σαν μύσκελλος ζω

απ' την πίκρα των λόγων σου

κι απότομα, σχεδόν ανεπάντεχα

ζιζάνια και πόντικες

μου κατατρώγουν τις ρίζες,

της ευαίσθητης καρδιάς μου.

Με κύρτωσαν τα προβλήματα

της τρίτης χιλιετίας,

σαν τα σκυλιά με τριγυρνούν

γαυγίζοντας μανιασμένα.

Τι να ζητούν άραγε

από έναν καμπούρη ποιητή,

που δεν ξέρει να μετρά

το συμφέρον του

τις μέρες του πολέμου;

Κύμβαλα αλαλάζουν

πως όλοι οι άνθρωποι

θα γίνουν καμπούρηδες,

βομβαρδισμένοι με χιλιάδες,

αντίδοτες πληροφορίες

ζήλεια κι αχορταγιά εξοπλισμένοι.

Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹