"Μες στην Τέλεια Ατέλεια"

Τεντώνω ατέλειες μήπως και ιχνηλατήσω όρια

Πιάνω ήλιους με αλυσίδες και φεγγάρια με τα σκοινιά

από την ξηλωμένη καρδιά μου, σε χρόνους αβέβαιους

Και όταν έρχεται το χάραμα καραδοκώ για το φως

Και όταν πλησιάζει το γέρμα, στο ημίφως σβήνω μνήμες

Και ζηλεύω όσους δε σκέφτονται στα κάδρα του χρόνου

Αυτούς τους χορτασμένους ηδονές, τον κόσμο που δεν είδα

Και όταν όλα φαίνονται τέλεια και δε σκέφτομαι,

και δε θυμάμαι και δεν ουρλιάζω,

τότε ευθύς προβάλλει μπροστά μου η τέλεια ατέλεια

Να μην έχεις παρελθόν, αποτυπώματα και σφήνες

στον παρόντα αδυσώπητο χρόνο

Πως ξεχνά κανείς;

Αν δε θυμάσαι, υπάρχεις;

Μπορείς άραγε να είσαι κάποιος χωρίς κάποτε;

Πώς μπορείς να βλαστήσεις, όταν δεν υπάρχουν ρίζες;

Ούτε ίχνη, ούτε χάρτες, ούτε ιστορία

Άρα, ούτε και εσύ….

Ούτε σκιές δεν θα έχεις, παρά μόνο,

μια διαλυμένη και εγκαταλελειμμένη αρχιτεκτονική,

μιας τέλειας ατέλειας!

Άννα Κλαρίτη 🌹