Μαγιοφέγγαρο

Είναι που λες,

κι ετούτο του Federico

García Lorca το φεγγάρι,

το αιμοδιψές φεγγάρι,

που πίστευε πως κανείς

δεν του γλιτώνει.

Κι όχι μονάχα ετούτο.

Μα όλα τα φεγγάρια

της ίδιας νύχτας και του

ίδιου βάρους,

που ενδύθηκαν σάρκα

κι έγιναν ρόλοι

αντικατοπτρισμών,

βρίσκοντας τη χαραμάδα

να περάσουν

σ’ ετούτον τον κόσμο,

χλωμά όπως οι

άνθρωποι.

Θιασώτες του θανάτου,

εμπεδωτές του αφανούς

χρόνου.

Χρόνια τώρα ψάχνω τον

λόγο

που έγιναν έτσι.

Και είναι σχεδόν πασιφανές:

πως κάθε ολόγιομο

κι ατελές φεγγάρι,

με δίψα ακόρεστη για

σπαραγμό,

τον ήλιο δεν βοήθησε

ποτέ,

μήτε τον αντίκρυσε.

Μονάχα χόρεψε μαζί του

χορό αντικρυστό,

κι έσπευσε να κλέψει

μιαν ακτίνα αδάμαστη.

Φταίνε κι οι

ερωτευμένοι.

Που δεν θωρούν

το χλωμό του κάλλος

σαν γονατίζουν κάτω απ’

τη δόλια όψη του,

κάνοντάς το ν’ ανασαίνει

έπαρση

πάνω απ’ τη θάλασσα•

και μέσα στην αθάνατη

κυρά,

γίνεται το τέρας

που έγραψαν οι ποιητές

ένα βράδυ κουρδισμένοι

στη συχνότητα της

θλίψης.

Ναι.

Αυτό φταίει.

Όμως κάπου φταίω κι

εγώ.

Κι ο Lorca.

Κι όλοι μας.

Που θρέφουμε στα

σπλάχνα της λύπης

τη συγκίνηση,

σαν ξεπεσμένα στόματα

μπροστά στον θηλασμό.

Πίνοντας του κόσμου τον

πόνο

Κάνοντας το αίμα

καθρέφτη,

να μπαινοβγαίνουν μέσα

του

φεγγάρια.

Σπέρμα, για να

γεννοβολούν οι σκιές

μέσα στη μήτρα μας.

Γι’ αυτό πρόσεχε τι

γράφεις.

Κανείς δεν ξεφεύγει

απ’ τις λέξεις

που γράφτηκαν κάτω απ’

το φεγγάρι.

Ουδείς.

Και όλοι.

Υγ:  Για τη Νατάσα.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽