Μάνα μου! 🪽

Μάνα μου!

Στου χρόνου το σκληρό ξεθώριασμα σαν προσευχή κρατώ τη φωνή σου.

Ένας χρόνος χωρίς εσένα κι όμως παντού σε νοιώθω και σε βρίσκω.

Στις ανείπωτες παγωμένες σιωπές μου.

Στην ανάσα μου που βαραίνει και λιγοστεύει όταν σ’ αναζητώ.

Στην άδεια καρέκλα σου, με το κάλυμμα που έχει το χρώμα των ματιών σου.

Με πονά σαν μαχαίρι στο κόκκαλο ο αποχωρισμός σου.

Κι όμως μάνα μου! Έγινες βαθιά κρυμμένη μνήμη που δε σβήνει κι ας ξεθωριάζει σκληρά ο χρόνος.

Έγινες ρίζα γερή στην ψυχή μου και κρατάς τον κορμό μου όρθιο.

Έγινες ηλιόφωτο ξημέρωμα και κρατάς ζωντανή την αγκαλιά σου και ζεσταίνεις τη δική μου.

Δε χάθηκες κι ας «έφυγες»!

Η ατέλειωτη αγάπη σου ζει μέσα μου.

Θα ζει μέσα μου!

Αιώνια!

Μαρία Σαρρή 🪽