Η ραπτομηχανή 🌹

Η ραπτομηχανή κλεισμένη

στο ξύλινο έπιπλο, σίγησε,

σιωπηλή, στην σκοτεινιά.

Αναπολεί αυτές τις στιγμές

τις εποχές που δυο πόδια

πατούσαν ρυθμικά το πετάλι

και δυο χέρια οδηγούσαν

με προσοχή το ύφασμα.

Κι εκείνη τραγούδαγε ρυθμικά

με τη χαρακτηριστική φωνή της,

δουλεύοντας ασταμάτητα,

άλλοτε ενώνοντας υφάσματα

σε όμορφες δημιουργίες,

κι άλλοτε κεντώντας με το τελάρο

τις προίκες των κοριτσιών.

Νιώθοντας ευτυχισμένη,

για τη δημιουργικότητά της

σαν να ήταν αυτή η νύφη.

Τώρα έχει περάσει καιρός

που δεν έχει χρησιμοποιηθεί

κι έχει ξεχάσει κι η ίδια τη φωνή της

αλάδωτη, βραχνή, σκουριασμένη.

Γέρασε πια και το μέλλον της αβέβαιο.

Στ΄ αυτιά της φτάνουν ψίθυροι

για την αχρηστία της,

που την τρομάζουν.

Και τρέμοντας νιώθει

την καρδιά της

να χτυπά όλο και πιο

δυνατά

όταν ακούει τον παλιατζή

να περνά,

μη βρεθεί ξαφνικά στην

καρότσα του.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹