Η απληστία και ο χρόνος 🌹

Είδα

το τρέμουλο των

χεριών

το άδειασμα των

ματιών

όταν στον καθρέφτη

αντίκρισε απέναντι

το πρόσωπο της

απληστίας

και του χρόνου.

Εμφανές

το χλωμό χρώμα

του πεθαμένου.

Η σκιά του χρυσού

τυφλώνει το φως

κι ο χρόνος χάνεται

μέσα στη νύχτα.

Τα χέρια γεμάτα

πολύτιμα αγαθά

μα η ψυχή

τόσο άδεια.

Φεύγει ο χρόνος

και πεθαίνουμε

μα η απληστία μένει

να χαράζει πύργους

στην άμμο.

Πέτρες τα λόγια

πέτρα η καρδιά

στον βωμό του

χρήματος

η θυσία.

Κι ο χρόνος

αδυσώπητος

τρέχει

να λιγοστέψει τη ζωή.

Σκιές του παρελθόντος

μας στοιχειώνουν.

Ένας καθρέφτης

η απληστία στην ψυχή

ποτέ δεν κοιμάται

ποτέ δεν χορταίνει

κι ο χρόνος

κλέφτης

δεν σταματά.

Τα όνειρα σέρνονται

κουρελιασμένα

στα μονοπάτια της

νύχτας.

Όταν η αγάπη χάνεται

η απληστία κυβερνά

Μα η στιγμή της

αλήθειας

έρχεται για όλους

αργά.

Το τέλος αναπόφευκτο

σε ένα μέτρο μόνο γης

που ίσα ίσα

μας χωρά.

Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹