Η αλήθεια...

Ήταν κάποτε απέναντί μου γιατί ήμουν παιδί .

Περνούσαν τα χρόνια και τη φώναζα,

Ηταν φορές που μου γύριζε την πλάτη κι

άλλες φορές που γελούσε ,αλλά είχε και τόσα

να μας πει.

Μέσα στο πλήθος χανόταν έψαχνα να τη βρω

μίλαγε φώναζε, χάριζε χαμόγελα δίψαγε για

κουβέντες και άκουγα κάποιες φορές που τη

χλεύαζαν.

Είχε πολλούς εχθρούς και δεν ήταν εύκολη

επιλογή όλοι να την ακολουθήσουν,

έλεγαν μη φοβάστε εγώ σε κρατούσα

καρφιτσωμένη στο πέτο μου για

να έχω πάντα ειρήνη ,κρυφή μου αλήθεια.

Νίκη Σιγάλα 💗