ΗΡΘΕΣ ΕΣΥ...

Και ήρθες εσύ

Ήρθες εσύ όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.

Οταν το αηδόνι της καρδιάς

έπαψε να μεθά την ουσία

της ψυχής

με το κελάηδημα του !

Όταν η ιστορία δίδαξε,

πως υπήρξα μούσα άλλης εποχής.

Όταν τα λόγια και οι υποσχέσεις

πάλεψαν με ερμηνεία και ρεαλισμό,

εμφανίστηκες εσύ …

σαν μια σκιά μυστηριώδη,

δίχως λόγια και περιτύλιγμα

από χρυσό!

Η απλότητα,η ταπεινότητα

υπέρτατη ηδονή στην εποχή,

που τα φαντασμαγορικό,

μοιάζει με υπερθέαμα,

μα δεν συναυδει στην ψυχή!

Η ουσία και το περιεχόμενο,

αστέρι στον δικό μου ουρανό

μέγιστη αρετή …

Γυμνή και άφθαρτη αξία,

το πνεύμα,οι αξίες,

τα ελάσσων λόγια να γδύνουν ,

να θερμαίνουν την ψυχή.

Έπιασα το υφάδι να υφαίνω,

με νήματα ερωτισμού δυσεύρετα αληθινά.

θύμισες πως υπάρχω και πως ζω,

δίχως να καταλάβεις…

πώς η τέχνη του έρωτα,

θέλει απλότητα

ύφος αληθινό !

Ήρθες εσύ…

Να υπενθυμίσεις πως η ζωή

μοιάζει με παραμύθι,

δόγμα του η ρήση:

-Πότε μην λες ποτέ.

Ποτέ μην πεις για πάντα!

Δε θέλει κόπο ,

θέλει τρόπο το όμορφο,

για να είναι αληθινό

Αληθινός οργασμος του έρωτα,

ο οργασμός ψυχής,

δεν αγοράζεται και δεν πουλιέται,

σε συνοικιακά μαγαζάκια της ζωής!

Παπαδοπούλου Φωτεινή 🌹