Εν τάχει 🌹

Η ζωή τρέχει στη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας

με το όριο διαρκώς παραβιασμένο,

σαν κάποιος να την κυνηγά.

Περνάει με κόκκινο όλα τα φανάρια.

Οι μέρες τοπία που εναλλάσσονται

έξω από το παράθυρο

πριν προλάβουν να τα κρατήσουν τα μάτια μου.

Δεν πρόφτασα καν να ρωτήσω πού με πηγαίνει.

Κάποτε, όμως, έμαθα να μην αφήνομαι,

κι έτσι όλους τους δρόμους τούς διαλέγω εγώ

με οδηγό το ένστικτο της στιγμής•

ίσως να μην υπάρχει άλλος καλύτερος,

κι ας έχω την αμφιβολία μόνιμη συνοδηγό.

Τουλάχιστον η Ιθάκη στην οποία θα βγω

θα είναι δική μου επιλογή,

κι ας φτάσω πιο γρήγορα απ' όσο θα ήθελα.

Κι αν όλοι οι άλλοι πηγαίνουν αλλού,

ουδόλως με αφορά•

δε με ελκύει η κίνηση.

Τι νόημα έχουν διαφορετικά οχήματα,

αν είναι να ακολουθεί το ένα το άλλο;

Και στο κάτω κάτω ποιος μπορεί να ορίσει

τον σωστό και τον λάθος δρόμο;

Ίσως ακόμα και η ταχύτητα να μην είναι λάθος.

*Με αυτόν τον τρόπο εύχομαι το 2026 να είναι γεμάτο μόνο με όμορφα βιώματα!

Γιώργος Τσιβελέκος 🌹