"Δεν υπήρξες ποτέ"

Γκρίζα μαλλιά.

Μάτια καστανά.

Χείλη σαρκώδη.

Βλέμμα μυστηριώδες.

Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει.

Πώς να αντισταθεί κανείς

σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά.

Στα μάτια μου φαντάζεις

σαν άγρια θάλασσα.

Ηρεμη αλλά και απόμακρη.

Παθιασμένη αλλά με απόσταση.

Χαοτική και απύθμενη.

Μια θάλασσα που μέσα της

με ελκύει.

Τα μάτια σου ερωτεύτηκα.

Τα χείλη που δεν γευτηκα.

Την ανάσα που δεν ένιωσα.

Το σώμα που δεν ιδρωσα.

Η ηδονή που αγνόησα.

Τα δάκρυα που έριξα.

Η απόρριψη που βίωσα.

Η προσμονή που έγινε

εγκαρτέρηση.

Η θάλασσα.

Εσύ.

Εγώ.

Κι ανάμεσα μας ένα τεράστιο κενό.

Πάντα θα σε περιμένω και ας μην είμαι το λιμάνι σου.

Μπορώ να γίνω ο φάρος.

Το φώς στο σκοτάδι σου.

Η ασπίδα σου στην μάχη.

Το γέλιο σου.

Το αγρίμι σου.

Δεν υπήρξες ποτέ.

Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹