Δάκρυα για την Μυρτώ 🪽

Μυρτούλα, π΄ ευωδίαζες,

νιάτα και ομορφιά

και άνθιζες κι ομόρφαινες,

σα να ΄σουνα Μυρτιά,

της Αφροδίτης ιερό,

άνθος αγαπημένο,

πανέμορφο και ευωδιαστό,

της μάνας λατρεμένο.

Μυρτούλα, που επόθησες

τον κόσμο να γνωρίσεις,

είναι ο κόσμος μας κακός,

προκλήσεις να αγνοήσεις!

Πουλάκι π΄ άνοιξες φτερά,

μακριά απ΄την φωλιά σου,

σε παραφύλαγαν θεριά.

Φύγε πουλάκι, βιάσου..

Ρόδο του Απρίλη όμορφο,

ανάγκαθο και αγνό,

κακοί σου στήσαν άρκυες

ταξίδι αλαργινό.

Σε άλλους ήλιους κι

ουρανούς.

Σ΄άλλα χρυσά φεγγάρια.

Μα ήταν όλα ψεύτικα.

Δράκοι τα παλληκάρια!

Μυρτούλα π΄άνοιξες φτερά,

μακριά απ΄την φωλιά σου,

σε κλαίει η Κεφαλονιά,

σε κλαίει κι η μαμά σου.

Σαν κερασιά ολάνθιστη,

νυφούλα στολισμένη

στέκεις, όπως η Παναγιά,

χλωμή και λυπημένη.

Χαρά και λύπη κι ομορφιά

και η ζωή και όλα,

μες στην αιωνιότητα,

φαντάζουνε σταγόνα.

Και πρόσμενε η Ανάσταση,

μια αυγή να σε ξυπνήσει,

όταν συνταιριάζονται

Ανατολή και Δύση..

Συγχώρησε τον κόσμο μας

ουράνιο αγγελούδι.

Κοιμήσου ήσυχα, γλυκά

στο χέρι του Θεούλη.

Θεοφανώ Πασχ. Θεοχάρη

Υ.Γ.

Μυρτώ, Μυρτώ, Μυρτούλα..

Σε ντύσανε νυφούλα..