Για τη Μυρτώ... 🪽

Ήσουν Άνοιξη στα δεκαεννιά σου.

Μα δεν πρόλαβες ν’ ανθίσεις.

Λένε «δεν πρόσεξες».

Λες και η ζωή είναι δρόμος με πινακίδες ευθύνης, μόνο για όσους δε φταίνε.

Λες και η ζωή ζητά εξηγήσεις, μόνο από τους αθώους.

Είναι απροσεξία να ζεις; Είναι έγκλημα να γελάς; Είναι λάθος να εμπιστεύεσαι τον κόσμο που σου έταξαν;

Αλλού είναι το λάθος.

Στα χέρια που πληγώνουν.

Στα μάτια που κρίνουν.

Στα στόματα που ψάχνουν φταίχτες.

Είναι κραυγή το όνομά σου Μυρτώ.

Κραυγή, για κάθε φορά που λένε «εσύ έφταιγες».

Εσύ έφταιγες; Εσύ; Κι όχι η σκληρότητα που κυκλοφορεί ελεύθερη, ούτε ο κόσμος που σου χρωστούσε ασφάλεια;

Ντροπή σε όσους το είπαν! Ντροπή σε όσους το πίστεψαν!

Και τώρα, αυτό που έμεινε από το φως της νιότης σου, είναι η αλήθεια που αρνούνται να πουν και το «γιατί» που κανείς δεν αντέχει να απαντήσει.

Αιωνία η μνήμη σου, εκεί που η λήθη δε φτάνει…

Μαρία Σαρρή 🪽