Βεντάλια του Ουρανού

Όνειρα γέρνουν το κεφαλάκι

τους σα βρέφη,

να κοιμηθούν κάτω απ το φως

του φεγγαριού.

Τα Βλέφαρα ανοιγοκλείνουν.

Βαριανασαίνουν δεν πειθαρχούν,

δε θέλουν να κλειδώσουν την

ίριδα καρδιάς.

Συλλαβίζουν οι συλλογισμοί

οι μνήμες διστάζουν,

να αναγνώσουν τα ανορθόγραφα.

Φθόγγοι μουδιάζουν το κορμί,

κάτω απ την βεντάλια του!

Ο κορμός τής καρδιάς δεν

κοιμάται,

κλειδώνει στη θυρίδα

βέργες αμύθητου χρυσού.

Καμωμένες από το φως του φεγγαριού,

κοιμούνται κάτω απ το τικ τακ

του μεγάλου δείκτη του,

να με ξυπνήσουν το πρωί!

Καθηλωμένη αγναντεύω

ακούω κραυγές του

σώματος,

βλέπω τα μέλη του,

σπεύδουν να συνδεθούν.

Το σώμα συνομοτεί με το

ουράνιο σύμπαν,

δε φοβάμαι να αφεθώ στους

ήχους.

Με ερωτικό γλυκό τραγούδι

τα άστρα στο γραμμόφωνο τους,

μεθούν τα βλέφαρα μου.

Δεν κοιμίζουν όμως την

άτιμη καρδιά.

Καρδιά με βλέφαρα κλειστά

κάτω απ την βεντάλια του

Ουρανού,

μεθά και ακούει Ύμνους της ζωής

προσποιείται πώς κοιμάται,

μα έχει τα μάτια ανοιχτά…

Παπαδόπουλου Φωτεινή 🌹