Α ν ο ι χ τ ή Ε π ι σ τ ο λ ή Ε ν ό ς Ε φ ή β ο υ.

Άνοιξαν λένε τα σχολεία!

Ε, και λοιπόν;

Ήμουν κι εγώ εκεί, μα δεν είδα κανένα νέο δρόμο να ανοίγεται για μένα.

Δεν ένιωσα να φωτίζεται το παρόν ,να αποκτά αξία ελπιδοφόρα, να γίνει σταθερή αναφορά να ακουμπήσει αισιόδοξα το μέλλον.

Αισθάνομαι μόνος, μια αόρατη μονάδα σε ακαθόριστη μάζα που πασχίζει να επιβεβαιωθεί κοινωνικά στο σχολικό περιβάλλον της Βαβέλ.

Περιβάλλον που επιδιώκει να επιβληθεί με μανία στις αδυναμίες των άλλων, να υπερτονίσει την άκαρπη υπεροχή στην μικρή μας κοινωνία.

Υπάρχουν και οι γονείς λένε οι ειδικοί, μίλησέ τους για τα αδιέξοδά σου, για τις ανάγκες σου, για τα προβλήματά σου..., και νομίζουν πως είναι εύκολο...!

Υπάρχουν βέβαια, ζουν και αναπνέουν στο ίδιο σπίτι.

Πιστεύουν πως κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, προσφέρουν και ικανοποιούν όλες τις ανάγκες, μα γιατί η μοναξιά αιωρείται στην οικογενειακή ατμόσφαιρα; Φεύγουν για τις δουλειές τους πριν ακόμα ξυπνήσω, παγερή η σιωπή..., το στόμα δεν ανοίγει ούτε για το πρωινό που επιμελώς έχουν σκεπάσει στο τραπέζι, μα ποτέ δεν αναρωτήθηκαν γιατί δεν το αγγίζω.

Το βράδυ θα ακολουθήσουν τα καθιερωμένα δέκα λεπτά κήρυγμα υπερτονίζοντας τις υποχρεώσεις μας και τις θυσίες τους να μην μας λείψει τίποτα, - και πραγματικά τίποτα δεν λείπει-, εκτός από τον χρόνο που δεν διαθέτουν, η συναισθηματική επαφή που τρέφει την ψυχή, το άγγιγμα της σκέψης που επιβεβαιώνει την αυτοεκτίμηση , -την έχω τόσο ανάγκη-, και οι μέρες ακολουθούν την νομοτελειακή τους πορεία!

Ο αδελφός μου δεν έχει τέτοιες υπαρξιακές αναζητήσεις. Ούτε ανασφάλειες και άυλες ανάγκες, είναι άλλος χαρακτήρας, έχει βρει τον δρόμο του μέσα από τα μονοπάτια ζωής και δράσης των γονιών μου.

Έτσι νομίζω..., δεν εκφράζεται ποτέ, δεν μιλάμε και πολύ, τα βασικά μόνο, όσα απαιτούνται για την κοινή συνύπαρξη στο ίδιο σπίτι.

Από συνήθεια μπαινοβγαίνω στην τάξη, αδιάφορος ο χρόνος που σκοτώνω εκεί, άγονες, περιττές φαντάζουν οι γνώσεις που μου επιβάλλουν, απέλπιδα μοιάζει κάθε προσπάθεια των καθηγητών να εμφυσήσουν στην αίθουσα ενδιαφέρον, και σε μένα προσωπικά κωμικό φαντάζει το πάθος τους όταν κυριεύονται από εκπαιδευτικό οίστρο!

Μια μέρα, δεν θυμάμαι πως έγινε, ήρθαμε κοντά με εκείνη την" δυναμική, θορυβώδη παρέα" των πέντε μαθητών μεγαλύτερης τάξης , που όλοι τούς αποφεύγουν, μα όλοι αποζητούν την ακτινοβολία που εκπέμπουν. Κάτι άλλαξε μέσα μου, πνίγηκε απότομα η μοναξιά μου, μηδενίστηκε η υποτίμησή μου, ένιωσα υπεροχή μεγάλη, αισθάνθηκα να αποκτώ ταυτότητα, να ανήκω κάπου, να έχω αποστολή με ακαθόριστη γοητεία, να έχω στον ελεύθερο χρόνο μου συντροφιά με αποδοχή και επιβράβευση, να ακολουθώ τις δράσεις τους και όσο παραβατικές τις αποκαλούσαν οι άλλοι, τόση περισσότερη γοητεία με πλημμύριζε..., ώσπου ένα βράδυ ήρθαν οι γονείς μου να με πάρουν από το αστυνομικό τμήμα!

Κεραυνοί οι ματιές του πατέρα μου, σειρήνα η φωνή της μητέρας μου, αδιαβάθμητη η σύγκρισή τους με τον αδελφό μου, διαρκείς οι προσβολές, οι απειλές, οι ποινές που ακολούθησαν.

Δεν μίλησα...,δεν είχαν εξάλλου διάθεση να με ακούσουν!

Πήγα στο γραφείο τους, πήρα το γράμμα που μέρες τους είχα αφήσει καταγράφοντας τον ψυχισμό μου, - κατά πρόσωπο αδυνατούσα να εκφραστώ, μάλλον ντρεπόμουν γιατί θα με κατηγορούσαν για δειλία, αδυναμία-, τους το έδωσα ως σιωπηλή απάντησή!

Φυσικά ούτε το είχαν προσέξει, δεν το είχαν διαβάσει ποτέ!

Όχι! Δεν άλλαξε τίποτα για μένα, απλά μου άλλαξαν σχολείο για να ξεκόψω από τις παλιοπαρέες, για να συναιτιστώ.

Στην συνείδησή τους ήμουν ένοχος, ήμουν ήδη καταδικασμένος!

Εγώ, ο μαθητής της Α Λυκείου, που σιωπηλά ακόμα κραυγάζω, που αγωνιωδώς προσδοκώ να ξημερώσει, απεγνωσμένα ψάχνω να συναντήσω το φως, την λάμψη του εκείνη που θα με βγάλει από την μοναξιά μου και θα με οδηγήσει σε ατραπούς μοναχικότητας για να γεμίσω στωικά τα κενά μου!

Ναι, είμαι ένοχος..., λιθοβολίστε με, αν αυτό θα βοηθήσει να απαλλαγούν όλοι οι υπόλοιποι απ' τις ευθύνες τους!

Βαγγέλης Γιάννος 🌹