Αόρατη ένωση 🩶

Ανέμενε ποτέ με λαχτάρα έναν ήχο.

Έμπηγε

τα νύχια βαθιά στο σώμα

από την αγωνία της προσμονής.

Τιναζόταν

στο άκουσμα μιας φωνής μέσα στο όνειρο.

Κι εκεί, μεσούσης της νύχτας,

έβλεπε τον διακαμό του

στη ρίζα ενός αόρατου δέντρου,

με τα κλαδιά να λυγίζουν

στην απούσα παρουσία του,

ενώ την ίδια ώρα εκείνη,

σαν υπνοβάτης,

ξυπόλυτη κι αλαφροΐσκιωτη,

βάδιζε μέσα στο σκοτάδι

μιας ανύπαρκτης ώρας…

Κι αυτό το απόκοσμο μουσικό άκουσμα

διαχεόταν

στη μυστηριακή ατμόσφαιρα της σπηλιάς,

καθώς γινόταν βωμός του έρωτά τους,

θυσία της άγιας ένωσής τους

κάτω από τον θόλο της ουράνιας σκέπης.

Και στο φως της σελήνης

εκείνη γινόταν μήτρα,

δεχόταν το θαύμα της γέννησης,

προσκύνημα στην αμείλικτη

ηδονική έκσταση,

καθώς τους παρέσυρε

στον βυθό

της ανικανοποίητης ύπαρξής τους…

Μαρία Καραθανάση 🩵