Αυγερινός

Πόσο δίκιο έχει ο Αυγερινός... δυστυχώς...

Άμποτε στη γη να ξημερώσει καθολικήν Ειρήνη!! 

Πούλια κι Αυγερινός 

Αυγερινέ μου, καμάρι της Αυγής,

εσύ Ανατολή, εγώ στη δύση γέρνω,

Κι όλες τις χαρές της γης, 

καημούς μέσα στο σκότος σέρνω...

Εσύ, φωτίζεις χαραυγή, 

μπροστάρης της ημέρας.

Εγώ, σαν νυχτοπούλι τριγυρνώ 

στα άδυτα της σφαίρας... 

Αιώνες, τώρα, προσπαθώ 

τη θέση μου ν' αλλάξω,

να γίνω άστρο της αυγής, 

σε φως να μεταλλάξω...

Ούτε κι απόψε μού 'κανες αυτήν, 

που σου ζητώ, από αιώνες χάρη 

και μόνη μ' άφηκες να κείτομαι,

στο άχαρο, στο μαύρο μαξιλάρι...

Με κούρασε, το συνεχές,

το σκοτεινό ταξίδι...

Δώσε μου φως να βγω

απ' το βαθύ πηγάδι.

Δεν θέλω πια της μοναξιάς, 

το άπειρο σκοτάδι...

Αναζητώ τη ροδαυγή, 

της χαραυγής το χάδι...

Κουράστηκα να περπατώ 

στης άβυσσου το δώμα 

Πως λαχταρώ κι εγώ

να ζήσω μιαν ανατολή,

το φως του ήλιου να χαρώ,

τ' ολόχρυσό του χρώμα...

Μα τί το θες και τί ζητάς 

ανήξερο αδέλφι, τί να δεις...

Ωω να 'ξερες τι ξυπνούν, 

μόλις ξυπνά κι η μέρα...

Αχός πολέμου αντηχεί

της απληστίας σφαίρα ...

Όλη η γης έγινε μια πληγή,

χάνει η μάνα το παιδί, 

και το παιδί... μάνα, πατέρα...!

Ο ήλιος τρέχει τη ντροπή 

στο σύννεφο να κρύψει

κι αυτό με δάκρυα βροχής 

τ' άδικο αίμα ν' απαλείψει...

Πονώ όταν παντού κοιτώ 

του θάνατου το "θάμα"....

Κι ολημερίς να αγροικώ

της γης το γοερό της κλάμα... 

Γι αυτό καλύτερα να ζεις

στης άγνοιας  το σκοτάδι...

Αφού κάτω οι άπληστοι αντάλλαξαν  

τον πάνω κόσμο με τον Άδη...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹