Αστροφεγγιά καρδιάς

Πάμε κι ερχόμαστε,

σε πολύβουες πόλεις

κοιτάμε ο ένας τον άλλον

με βλέμματα από χιόνι,

και μέσα μας όλα μια

ατελείωτη

παγωμένη γη.

Κι αν τύχει να σηκώσουμε το

βλέμμα ψηλά, τότε, μέσα μας

αστράφτει όλο το σύμπαν,

οι φλέβες μας ποτάμια που ξεχειλίζουν,

κι η σκέψη λούζεται στο φως.

Η καρδιά μας ένας

γαλαξίας κι αυτή

φτιαγμένη μόνο για να

βλέπει το θαύμα,

όλοι απ' αυτή τη μαγική

σκόνη

είμαστε φτιαγμένοι,

πως το ξεχάσαμε

όμως, και πως αφήσαμε

χώρο

στη σκοτεινή ύλη να

ταξιδεύει τη σκέψη

μας;

Οι ψυχές μας φωτεινές

φυλλωσιές,

σε ολάνθιστους κήπους

κι εμείς...

εμείς πήραμε τους μεγάλους δρόμους,

αφήνοντας πίσω μας την αστροφεγγιά

της καρδιάς.

Νίκη Φωκά 🌹🌹 🌹